Dom z kluczem

Klucz do Domu - moje poszukiwania

2011-08-17T14:20:00.000-07:00

Nasz dom ma już swój własny klucz. Mogę go śmiało przekręcić i już jestem w środku, wzrokiem ogarniam jeszcze puste ściany i oswajam je w myślach. Im bliżej wykończenia domu, tym więcej nasuwa mi się jego wizji, koncepcji i marzeń na jego temat. Niektóre z nich zmieniają się pod wpływem różnych czynników, ewoluują i nabierają właściwej sobie cechy indywidualności. Bo przecież czym jest ten dom, jeśli nie owocem naszej pracy, i troski o naszą rodzinę. Każdego więc dnia, zanim zacznę marzyć o blatach, szafkach, gałkach, zasłonach, uczę się, że kluczem do tego jedynego domu są osoby - My. Trudna lekcja.

Ale nagle przestaję się zamartwiać czy ten, czy inny przedmiot, płytka, dekoracja, wyrażą mnie tak bardzo jakbym chciała. Chcę tylko w kuchni nie siedzieć sama, chcę by bliscy wpadali do niej z impetem i wyjadali krem do ciasta. Chcę zapalić świeczkę, gdy nie będzie prądu i posiedzieć sobie przy niej razem. Chcę zatrzymać się w progu domu i patrzeć jak wszystko rośnie dokoła. Chcę żyć tak zwyczajnie, jak żyję teraz, ale mocno liczę na zmiany i nowe perspektywy... No właśnie. Kto zaliczył parę przeprowadzek i urządzanie mieszkań, ten wie, ile wiąże się z tym wysiłku woli, by nie wywracać od razu życia do góry nogami. Czasem jednak wymaga to od nas całkowitego przeorganizowania dotychczasowego sposobu życia. A czasem wymaga zmagania się z nie do końca akceptowalną rzeczywistością, ograniczeniami. Zastanawiam się więc czy podołamy temu zadaniu, jakim jest nie tyle urządzenie domu (bo to czysta przyjemność nie przeliczalna na środki materialne - kto rozumie, to rozumie o czym mowa), ale czy zasiedlimy go w zgodzie ze sobą, ze swoimi przekonaniami, ideami. Myślę, że czeka nas jeszcze więcej pracy niż się spodziewamy. Przecież trzeba od nowa się zgrać, zweryfikować oczekiwania, przybrać nową postawę wobec nowych 'domowych' problemów. Może wiatry będą pomyślne i odnajdziemy nasz własny klucz, ukryty nie gdzie indziej, jak w nas. Kto to wie:) Wiem jedno, że nie jest to coś gotowego, jak dom od developera, ani zamkniętego na cztery spusty, gdzie żaden przygodny gość nie zagrzeje długo miejsca. Nasz osobisty klucz jest jednocześnie tak namacalny, jak rosa o świcie, prosty jak codzienny chleb, ale też magiczny jak poruszenie serca, jak ten wiatrowskaz...

Wyniki:)

2011-08-15T11:16:00.000-07:00

Mam dziś przyjemność ogłosić wyniki zabawy, w której udział wzięło tyle sympatycznych osób:)

Cieszę się, że mogę sprawić, że ktoś się uśmiechnie.

Wspólnie z moim ochotnym pomocnikiem wylosowaliśmy główną wygraną, którą otrzymuje

Monika z Fioletowego Koralika :)

Serdecznie gratuluję i poproszę maila z danymi do wysyłki.

Pozostałym dziękuję za odwiedziny, liczny udział i zapraszam do kolejnych zabaw i postów:)

Pocztówka z wakacji - jak treść lata

2011-08-14T06:57:00.000-07:00

Pozdrawiam Was serdecznie ze słonecznikami, aronią, chmielem, malinami w tle.

Słowem, wszystkim, co tak intensywnie mnie pochłania w tym czasie:)

Namawiam na sałatkę "ściganą po ogrodzie" ;) Pełną smaków, słońca i barw.

Nad Odrą i ... dawno obiecane Candy;)

2011-07-15T05:15:00.000-07:00

Są takie miejsca, gdzie dusza i umysł po prostu odpoczywają. Nie szukam ich ostatnio, ale to one znajdują mnie, jakby wiedziały, że tego potrzebuję.... Słodkie wagary od zaganiania w życiu, wolność lata, podrapane nogi, noszenie na barana, leżakowanie na kocu - dlaczego by nie?

Cierpliwość wody, zabawnie niezgrabne bociany, buszowanie w trawie z synkiem - i dobrze jest:)

Są też smaki, które wracają co roku jak obowiązkowy pierwszoklasista. Trzeba się ciągle ćwiczyć, by o tym nie zapomnieć, że każdy drobny owoc zbierały najdroższe ręce.

***

Najlepszym lekarstwem na smutki jest dzielenie się, więc czemu by nie?

Albo mało to okazji jest latem w Domku z kluczem do świętowania? Przecież same urodzinki wokół:)

Candy miało być choćby z powodu setnego wpisu, ale czy ilość idzie w parze z jakością? Zależy kto, czego szuka:)

Każdy dojdzie sam do wniosku co mu miłe, potrzebne na dziś dzień, wesele przywracające:)Więc zapraszam roztropnych!

A w podarunku dla wygranej osóbki:

zestaw serwetek do ozdabiania, nie tak znów wyszukanych, ale dla rozpoczynających przygodę z tą techniką mogą się przydać, zwłaszcza w deszczowe dni;)
kawałek materiału z motywami kuchennymi - można z niego uszyć fartuch cały;) albo mniejsze przydasie kuchenne w tonacji każdej kuchni od zielonej do czerwonej;)
perłowa szarfa do przybrania płaszczyka z pagonem - dla lubiących szyk i galę z przymrożeniem oka:)

Cel zabawy znany, zasady, jak mniemam także ( jakby co, to nie będę przepytywać:), choć Anonimki proszone są o maila:)

Losowanie 15 sierpnia.

Pozdrawiam serdecznie!

Kap, kap...

2011-07-06T03:52:00.000-07:00

Lato było jakieś szare
i słowikom brakło tchu
smutnych wierszy parę,ktoś napisał znów

smutnych wierszy nigdy dosyć,
i zranionych ciężko serc
nieprzespanych nocy
które trawi lęk

Kap, kap płyną łzy
w łez kałużach ja i Ty
wypłakane oczy
i przekwitłe bzy

Płacze z nami deszcz
i fontanna szlocha też
trochę zadziwiona
skąd ma tyle łez

Nad dachami muza leci
muza czyli weny znak
czemuż wam poeci
miodu w sercach brak

Muza ma sukienkę krótką
Muza skrzydła ma u rąk
lecz wam ciągle smutno,
a mnie boli ząb

Kap kap płyną łzy...

(Pod budą)

Po każdej burzy musi przyjść wreszcie słońce...

Niech zostaje z nami jak najdłużej:)

Jak daleko odszedłeś od prostego kubka z jednym uchem? - czyli emalii czar

2011-07-02T03:15:00.000-07:00

Przy stole z ceratą upierać się nie będę, wolę zgrzebny lniany obrus:) Jednak chyba nie o to chodzi, aby przenosić walory dekoracyjne jednego przedmiotu nad drugi. Raczej obstaję przy tym Twardowskim "wzruszeniu nie na niby", uroku prostych rzeczy, podziwie nad światem. Dlatego dziś na plan pierwszy wysuwają się emaliowane kubki, naczynia i garnczki:)

Dla wrażliwych na nie własnie, najpiękniejsze wydadzą się te nadgryzione zębem czasu, o widocznych śladach użytkowania. Emalia tworzy w kuchni swojski klimat, a swoją kolorystyką potrafi rozchmurzyć niejedną panią domu, nawet w deszczowe dni. Mnie na przykład poprawił humor karminowy garnek, który ostatnio zakupiłam, od razu zrobiło się weselej przy gotowaniu;) Mam chętkę jeszcze na durszlak i czajniczek.

Z dzieciństwa pamiętam też lejek, strasznie pomarańczowy, którym bawiłam się w piasku;)

Lato w emaliowanych naczyniach smakuje wyśmienicie.

Zdjęcia czerwonej kaneczki są zeszłoroczne, ale wcale nie przekłamane, bo podczas niedawnego rekonesansu po ogrodzie widziałam już pierwsze zakwitające cynie.

Pozdrawiam odwiedzających!

W falującym łanie...

2011-06-21T11:01:00.000-07:00

kłosów, wiech, baldachów chcę przywitać lato:)

szydełkowy pledzik znaleziony w sh,

stara kanka na mleko, do której najczęściej zbieramy jagody

szybki bukiet i prosty wianuszek ze zboża

to moje motywy przewodnie:)

ale nadto, w lecie niech królują bujne trawy, różnorodne kwiatostany,

łagodnie kołyszące się pola i łąki

Tęczowe danie, czyli pstrąg na salonach

2011-06-18T08:13:00.000-07:00

Do górskich potoków nam daleko, ale jakiś czas temu zajadaliśmy się bardzo smacznym daniem z pstrąga tęczowego, którego mój mąż osobiście złowił w lokalnym łowisku. Dla amatorów tego sportu to nie lada gratka, kiedy do zbiorników zostają wpuszczone te zachwycające ryby. Im trudniej je złapać, tym więcej budzą emocji. Choć zazwyczaj oboje cenimy sobie wspaniałomyślne zwracanie wolności rybkom, które złotymi być i tak nie chcą, to tym razem postanowiliśmy zadbać o ucztę dla zmysłów. Pstrąg tęczowy jest wspaniale wybarwiony, posiada ciemny lub szaro-niebieski grzbiet i liczne czarne plamki, odznacza się od swoich krewnych tym, że przez jego środek przebiega czerwona lub purpurowa wstęga. Oczywiście na tęczowo mieni się tysiącem łusek. Jego mięso jest jasno różowe, poza tym jest praktycznie bez ości, dlatego można go przyrządzać na wiele sposobów. Popularnie piecze się go w foli, podobno przygotowany z głową smakuje wyśmieniciej. Z braku piekarnika postąpiłam z nim po trosze barbarzyńsko i usmażyłam, wcześniej oprószone lekko solą i natarte ziołami mięso, na patelni. Myślę, że sos jogurtowo-ziołowy i młode ziemniaczki dopełniły wszelkich braków tej potrawy:)

Sam problem zarybiania łowisk pstrągiem tęczowym jest dyskusyjny. Z jednej strony może być on pomocny w walce z rybimi konkurentami, np. z ciernikami, z drugiej strony zachodzą obawy o utrzymanie naturalnej ichtiofauny. Nie znam wszystkich argumentów w tej sprawie, uważam tylko, że co za dużo, to nie zdrowo. Nie jest dobrze kiedy jakikolwiek rybi gatunek traktuje się w sposób masowy, urządza rzeźnie dla pozyskania mięsa czy niszczy pierwotnego ducha wędkarstwa. Na szczęście, promowana szeroko kultura honorowego sportu znajduje coraz więcej zwolenników.

A dla niewtajemniczonych zupełnie inne oblicze poławiania, w iście salonowym wydaniu:)

Wędkujące damy pokazywałam w tym poście. Tym razem warto przyjrzeć się szczegółom ubioru i towarzyszącym przy wędkowaniu akcesoriom: przynęty, tzw. muchy, podbierak, koszyk i obowiązkowo kapelusz.

Tyleż w plenerze, co i w atelier fotografa - kobieta z rybą może budzić zaciekawienie.

Na dowód tego piękna dama pozująca między innymi z pstrągiem tęczowym:)

źródło: zdjęcie zapożyczyłam z blogu Kickcan and Conkers, zachęcam do obejrzenia tam innych rybich piękności;)

Można pozazdrościć tym damom wdzięku i gracji przy tak ekstremalnym zajęciu. Z wędką w ręku czy wyłącznie jako towarzyszki wytwornych panów ryzykowały przecież wiele uszczerbków dla swych kreacji.

Z łódki, na pomoście, nad cichym stawem albo nad bystrym potokiem wysoko w górach - łowienie nie wydawało się tym uroczym paniom nudne, wręcz przeciwnie stwarzało wiele możliwości, dzięki czemu dobrze czuły się pośród przyrody:)

a w razie kłopotów pomocą służyli prawdziwi dżentelmeni:)

źródło powyższych rycin: http://www.old-print.com/

Raz, dwa, trzy! Zielone!

2011-06-06T14:57:00.000-07:00

- Grasz w zielone?

- Gram.

- Masz zielone?

- Mam.

U progu wakacji popularna w dzieciństwie była gra w zielone. Pamiętacie?

Zakład przewidywał, że trzeba mieć przy sobie zawsze coś zielonego, najlepiej naturalnego.

Żeby wygrać należało przyłapać towarzysza zabaw na zapomnieniu tegoż atrybutu w postaci liścia czy trawki.

Wołało się wówczas: Zielone-żywe-stop!

Żadne zmiętolone ziele o kolorze zgniłej zieleni się nie liczyło - 'zielone' musiało być świeżo urwane.

Chowało się je po kieszeniach, za paskiem sandałków czy sukienki, aby je szybko wyciągnąć i nie musieć dawać fantu:)

A można było dostać w nagrodę loda :)

Zieleni w czerwcu pełne naręcza. W warzywniaku, więc i na talerzach. Nowalijki smakują najlepiej w zupie lub w chłodniku. Botwinka, koperek, zioła czy inne zieloności.

A co jadło się podczas całodziennych zabaw na dworze?

Rabarbar pokrojony w kostkę i maczany w cukrze ,

świeżo zerwany szczaw łąkowy - przeżuwało się go ze smakiem pomimo naturalnej kwasoty,

dalej - roślinkę, którą zwaliśmy potocznie chlebkiem świętojańskim, choć z prawdziwym nie miała nic wspólnego,

wcinaliśmy liście lipy na surowo,

ssało się też kwiaty jasnoty na przykład;

szczęściem, od dziecka uczeni byliśmy jakie rośliny mogą być niejadalne i trujące, i tych rzecz jasna się wystrzegaliśmy.

Taki dziecięcy survival;)

i vintage'owa zieleń ;)

Bo w zielone gram!

Kwiaty i ładne kwiatki:)

2011-05-30T08:21:00.000-07:00

Ubiegły tydzień upłynął pod znakiem kwiatów - tych zupełnie wyjątkowych, bo uświetniających Dzień Matki oraz tych polnych, przydrożnych i wiejskoogrodowych:) Zrobiłam Mamie i sobie w prezencie krótkie wakacje, aby trochę się nagadać i nacieszyć otoczeniem.

kwitną moje ulubione

i stoją w wazonach, a najchętniej w ćmielowskim dzbanku

kwiaty towarzyszą mi zawsze, nie umiałabym bez nich żyć;

dobrze jest odpocząć sycąc się ich barwą

maki porosły skarpę obok naszego domku, już mi świta w głowie nazwa naszej przyszłej ulicy:)

Wczoraj też były ładne kwiatki. Ta niedziela była kompletnie niezaplanowana - aż tato zadzwonił z elektryzującą wiadomością, że jadą na wystawki. Cóż więc było począć biednemu mężowi, jak wziąć dziecię z pytającą miną i żonę o błagalnym spojrzeniu, i przyłączyć się do tej eskapady;) Pogoda była super, droga niedługa, za to chodzenia moc. Ale tak lubię. Szkoda tylko, że pojemność samochodu nie była w tym momencie większa, dużo większa. Poniżej kilka kwiatków z pchlego targu, które na nim zostały jak stały. Nawiasem mówiąc woń, jak się roztaczała miejscami nie była iście ogrodowa;)

na widok tych ogrodowych mebelków serce biło mocno,

a oczka, to już nie powiem gdzie się znajdowały

maż stwierdził, że byłoby mu strasznie na nich niewygodnie,

ale przecież wymościłabym huśtawki poduchami, no nie? ;)

podobnież i łoże:)

Wiadomym jest już nie od dziś, że nie wychodzi się z takich miejsc z pustymi łapkami - coś się jednak zmieściło do Kacprowej torby;)

kilkanaście maleńkich, cudownie starych serwetek szydełkowych i śliczny obrazek, który ujmuje swą łagodnością:)

Słowem ładne kwiatki.

Na ratunek!

2011-05-24T14:19:00.000-07:00

Fabuła oparta na motywie bajkowych postaci, uciekających gromadnie ze swego świata, bo ktoś lub coś im zagraża, jest chętne wykorzystywana, zarówno przez bajkopisarzy, jak i przez scenarzystów filmowych. Bohaterowie znanych baśni najczęściej gubią się i nie mogą odnaleźć drogi powrotnej do pierwotnego miejsca. A ich domem jest po prostu własna bajka. Dobrze, jeśli znajdzie się ktoś, kto pospieszy im na ratunek, zanim będzie za późno. Bo cóż zrobiłyby małe i te większe dzieci, gdyby na świecie zabrakło bajek?

Ano właśnie.

Od jakiegoś czasu uzupełniam swój zbiór bajek dla dzieci. Powiększam go z myślą o własnym synku, dla siebie i tak na przyszłość:) Kupuję na aukcjach, na giełdach książkowych, dostaję od zaprzyjaźnionej bibliotekarki (o czym wspominałam tu i tu ) oraz odkupuję za symboliczną kwotę z miejscowej biblioteki. Są to więc głównie książeczki używane i zaczytane, czasem do ostatniej karty. Ale strasznie żal mi się robi, kiedy pomyślę, że rozlatujące się grzbiety i pożółkłe strony mogą tak po prostu iść na przemiał czy zostać wyrzucone. Czasem znów zaskakuje mnie ich wyjątkowo dobry stan, w jakim się zachowały przez te 20, 30, 50 lat. Mam do nich sentyment związany z moim dzieciństwem, ale także żywię szacunek do nazwisk bajkopisarzy i znakomitych ilustratorów dziecięcych. Mój regał w przyszłym domku będzie się więc ciekawie prezentował z tymi obszarpańcami, w których tli się przecież jeszcze bajkowe życie. A ono tak samo zachwyca, przyciąga uwagę i kieruje wyobraźnię na nieznane wody, jak świeżo wydrukowane stronice. A może nawet bardziej, jeśli czytelnik ma świadomość przez ile par rąk wcześniej przeszły i ile par oczu śledziło z niegasnącym zainteresowaniem losy kolejnych bohaterów, jak każdorazowo rozbudzały fantazję trafione ilustracje.

Nie mam nic przeciwko księgarskiemu biznesowi - niechże się czytelnictwo rozkręca - jednak świadomie staram się unikać wydań, które mnie nie pociągają:) Przejaskrawione obrazki i tanim kosztem wydane bajeczki, często niestarannie, z błędami drukarskimi i reklamami sponsorów - to nie dla mnie. A już piszczałki dla maluchów zamontowane w okładce doprowadzają mnie do szewskiej pasji. Zdecydowanie wolę inne rozwiązania edukacyjne od wycinania narysowanych przedmiotów czy pisania po książkach.

Przeglądając moje bajeczki z przykrością patrzę na wszelkie gryzmoły i celowe uszkodzenia książki. Płakać się chce czasem nad bezmyślnością, nie tyle dzieci, co rodziców, którzy nie uczą swoich pociech, jak książkę szanować. Przecież teraz tak łatwo można mieć nowy egzemplarz, albo znaleźć tekst i streszczenie w internecie, po co więc dbać o lekturę przyniesioną z biblioteki? Przez lata użytkowania przez różnorakich czytelników bajeczki często są w opłakanym stanie, bibliotekarze chętnie się ich pozbywają, aby za podarowane grosze zakupić nowe lub chętniej czytane, modniejsze opowiastki.

A co z tymi już nie potrzebnymi? Przecież wielu z nich już czasem nie da się uratować. Pomału w zapomnienie odchodzą znakomite przykłady dziecięcej klasyki, nawet pomimo licznych wznowień, te już niestety nie bywają tak interesujące.

Czy można w jakiś sposób pomóc biednym pajacom, marionetkom czy krasnalom, leśnym skrzatom i zwierzęcym przyjaciołom najmłodszych? Jak ocalić bujane koniki, jarmarczne zabawki, cyrkowe karuzele, latawce, barwne baloniki czy wreszcie ten najwierniejszy, najmniejszy świat skupiony przy leśnym runie, sadzawce bądź podwórzu? Czy współczesne babcie potrafią jeszcze opowiadać barwne historie ucząc wnuczęta jak szanować starsze osoby, przyrodę, jak mówić o swych emocjach? Czy bohaterowie dawnych bajeczek powinni odejść na emeryturę, ustępując miejsca lansowanym landrynkowym lalom, krzykliwym postaciom rodem z życia dorosłych, że nie wspomnę o przytłaczającym konkurencie w postaci gier komputerowych?
Wierzę, że w w blogowym gronie i poza nim są jeszcze osóbki, które podzielają moje przekonania i znają odpowiedzi na niejedno z tych pytań, a na pewno znają je Wasze maluchy:)
Przykładem dużej znajomości tematu i atencji wobec książek dla dzieci jest Jarmila z blogu "To dla pamięci" Dzięki jej wpisom uzupełniam niejednokrotnie swoją wiedzę i pogłębiam pasję kolekcjonowania bajeczek. Serdecznie polecam tym, którzy nie wiedzą o istnieniu tejże skarbnicy:)
Poniżej najbardziej ujmujące, moim zdaniem, motywy bajkowe ujęte w kolaże:) Po trosze ocalone:)

koniki...

ilustracje I rząd od lewej:

Ewa Salamon (Gianni Rodari Bajki przez telefon, przeł. Zofia Ernstowa, Nasza Księgarnia 1967, wyd.I);

Zbigniew Rychlicki (Janina Porazińska Psotki i Śmieszki. Wybór wierszy, NK 1981, wyd. XII);

Krystyna Witkowska (Helena Bechlerowa Koniczyna Pana Floriana, NK 1966, wyd. I);

II rząd:

Zbigniew Rychlicki (Oldřich Syrovátka Bajki z zaczarowanego rękawa, przeł. Hanna Kostyrko, NK 1975, wyd. I);

Janina Krzemińska (Helena Bechlerowa Cztery misie i ten piąty, NK 1966, wyd. I);

Olga Siemaszko (Władysław Broniewski Dla dzieci, „Czytelnik” 1974, wyd. VII);

najmniejsi przyjaciele...

Hanna Czajkowska (Halina Bechlerowa Wesołe lato, NK 1988, wyd. V) - nr 1,2;

Larysa Iwanowa (Łesia Ukrainka Mamo, idzie już zima, przeł. Mikołaj Durkiewicz, „Wesełka” 1985);

Krystyna Sienkiewicz (Wanda Majerówna Groszek i Natalia, Krajowa Agencja Wydawnicza 1975, wyd. I) - nr 4,5,6;

T. Szewariowa (Korniej Czukowski Kurczątko, tłum. Barbara Górna, „Małysz” 1986) - nr 7,8;

babcie, babuszki, babuleńki...

Ewa Frysztak (Anna Przemyska Halo, ptaszki!, Wydawnictwo Literackie 1977, wyd. I);

Zdzisław Witwicki (Lucyna Krzemieniecka Z przygód krasnala Hałabały, NK 1975, wyd. XII);

Ewa Salamon (Halina Demykina Wieś Czapelkowo dom numer jeden, przeł. Helena Bechlerowa, NK 1977, wyd. I) - nr 3,4;

O. Wasiljew (Eugeniusz Piermiak Pierwsza rybka, przeł. M. Dolińska, „Małysz” 1977);

Jan Marcin Szancer (Hans Chrystian Andersen Baśnie, NK 1976, wyd. XI);

Mirosław Pokora (Mira Lobe Babcia na jabłoni, przeł. Maria Kurecka, NK 1981, wyd.III) - nr 7,8;

pajace, teatralne kukiełki, krasnale...

Ewa Salamon (Gianni Rodari Bajki przez telefon, przeł. Zofia Ernstowa, Nasza Księgarnia 1967, wyd.I);

Zdzisław Witwicki (Guglielmo Zucconi Pajacyk Faramuszka, przeł. Olga Nowakowska, NK 1965, wyd. I) - nr 2,3;

Jan Marcin Szancer (Carlo Collodi Pinokio. Przygody drewnianego pajaca, przeł. Zofia Jachimecka, NK 1988, wyd. XIV);

Dorota Gromczakiewicz (Anna Karwińska Bajki moich przyjaciół, Wydawnictwo Literackie 1988, wyd. I) - nr 5,6;

Zbigniew Piotrowski (E. Emden Przygody maleńkiego aktora, przeł. Maria Górska, NK 1963, wyd. I) - nr 7,8;

Jak widać nieznacznie z powyższych, chętnie wydobywam z czeluści bajkowych na światło dzienne motywy wędkarskie, ze względów wiadomych;) Ale o tym opowiem Wam innym razem...

***

- To nie była bajka - odpowiedziała Babuleńka - ale zaraz będzie. Właśnie z rzeczywistości

rodzi się najdziwniejsza baśń w świecie;

(H. Ch. Andersen "Bzowa Babuleńka")

W pijanej bieli... nostalgicznie

2011-05-21T03:39:00.000-07:00

Białym latawcem dzień wypłynął

Nad wzgórzami biała sukienka

Sen się skończył ale nie minął

Stoi w oknie stoi panienka

Popłyniemy białym latawcem

On przyrzeka ona mu wierzy

Wiatr na wzgórzach zbiera dmuchawce

Ktoś na alarm w chmurę uderzył

Płyną, płyną, płyną nad ciszą

Pewnie siebie już nie usłyszą

On ją woła ona nie słyszy

Sen bezsenny sen ją kołysze

On latawcem białym na niebie

Ona płynie dokoła siebie

Płoną chmury w pijanej bieli

Rozpłynęli się rozpłynęli się

rozpłynęli

Białym latawcem dzień wypłynął

Białe wino jeziora w szklance

Przyjechało ruchome kino

Świat się kręci w szalonym tańcu

Popłyniemy białym latawcem

On przyrzeka ona mu wierzy

Będę twoim nadwornym krawcem

Centymetrem miłość wymierzę

Płyną, płyną, płyną nad ciszą

Pewnie siebie już nie usłyszą

On ją woła ona nie słyszy

Sen bezsenny sen ją kołysze

On latawcem białym na niebie

Ona płynie dokoła siebie

Płoną chmury w pijanej bieli

Rozpłynęli się rozpłynęli się

rozpłynęli

Wawele&Jan Wojdak Biały latawiec

Nieco-Dziennik podróży

2011-05-15T00:19:00.000-07:00

Idea wyjazdu była taka, żeby odpocząć nieco od codziennych spraw i zabiegania, a spędzić te parę dni razem, we troje. Udało się, z czego bardzo jestem rada. Wprawdzie, po powrocie z takich wojaży człek czuje się podwójnie umęczony, ale warto czasem postawić wszystko na jedną kartę. Nie znikają też problemy - za to zmienia się, choćby stopniowo, nastawienie do nich. Nie mogę zostawić Was z frazesami na temat tego jak było cudnie, ale przyznam się tylko, jak wyglądało moje spotkanie z wytęsknionym morzem. Spokojne i wyciszone powiedziało mi o wiele więcej niż hałaśliwe mewy i wakacyjni turyści razem wzięci. Tak, że się po prostu popłakałam ze wzruszenia... Czy Wy też ronicie łezkę na widok majestatycznego piękna?

Serducho biło też radośnie przypatrując się wyczynom synka, który swą przygodę z nadmorskim brzegiem przeżywał po raz pierwszy. Piasek i kamyki, woda, patyki, fascynowały go niezmiernie - po cóż więc zabierać ze sobą worki plastikowych zabawek, skoro dziecko potrafi poznawać świat najlepiej sobie znaną drogą.

Piesze spacery znajdowały finał w zacisznych i kameralnie urządzonych wnętrzach, które mogą stanowić nie lada inspirację w urządzaniu domu. Co tam żywo przemówiło do mej wyobraźni, to zaserwuję w postaci fotograficznej. Chyba nic nie muszę dodawać:)

Ostatnie migawki ujęte w kolażu charakteryzują najtrafniej miejsce, gdzie gościliśmy. A była to bardzo przytulna kwaterka, zawdzięczająca swój urok bardzo sympatycznej właścicielce:)

Ahoj! Jak to mawiają Wilki Morskie:)

Kolory nieba, kolory ziemi

2011-05-05T01:22:00.000-07:00

Uśmiechy ślę:)

Nie ma to tamto ...

2011-05-01T15:02:00.000-07:00

Trochę plotek o świętych

Święci - to także ludzie a nie żadne gąsienice dziwaczki
nie rosną krzywo jako ogórki
nie rodzą się ani za późno ani za wcześnie
święci bo nie udają świętych
na przystankach marznąc przestępują z nogi na nogę
śpią czasem na jedno oko
wierzą w miłość większą od przykazań
w to że są cierpienia ale nie ma nieszczęść
wolą klękać przed Bogiem niż płaszczyć się przed człowiekiem
nie lubią deklamowanej prawdy
ani klimatyzowanego sumienia
nie przypuszczają żeby z jednej strony było wszystko a z drugiej guzik z pętelką
stale spieszą kochać
znajdują samotność oddalając się od siebie a nie od świata
tę samotność bez której świat dostaje bzika
są tak bardzo obecni że ich nie widać
nie lękają się nowych czasów które przewracają wszystko do góry nogami
nie chcą być również umęczeni w słodki sposób jak na nabożnych obrazkach
niekiedy nie potrafią się modlić ale modlą się zawsze
chętnie wzięliby na indeks niejedną dobrą książkę
żeby bronić jej przed glupim czytelnikiem
nie noszą zegarków po to żeby wiedzieć ile się spóźnić
mają sympatyczne wady i niesympatyczne zalety
boją się grzechu jak fotela z fałszywą sprężyną
uważają że tylko pies jest dobry kiedy jest zły
nie mają i dlatego rozdają
tak słabi że przenoszą góry
potrafią żyć i nie dziwić się odchodzącym
potrafią umierać i nie odchodzić

można o nich o wiele mądrzej pisać ale po co
trzymają się przyjaźni jak gawron gawrona
poznają późne lato po niebieskiej goryczce
słyszą na pamięć wilgi gwiżdżące przed deszczem
bawią ich jeszcze grzyby nieprawdziwe

Ks. Jan Twardowski

Kwitnąco, wielkanocnie i radośnie - tak po prostu

2011-04-28T01:08:00.000-07:00

Święta się nie skończyły moi mili - mamy Oktawę Wielkiej Nocy, wielką kulminację radości:)
A w naturze wszystko potwierdza ten wyjątkowy stan ducha. Nie umiem go oddać inaczej, niż po pierwsze, poprzez podziękowania dla Was wszystkich za płynące z serca życzenia, te świąteczne i te rocznicowe. A po drugie, poprzez moje osobiste pochylenie nad tajemnicami ogrodu, łąki, lasu i sadu. Oj, działo się:)

Pa, pa!

O tym jak to przygotowania nie idą pełną parą, ale z namysłem i radochą:)

2011-04-20T14:13:00.000-07:00

Było raz sobie jajo, mądrzejsze od kury i tak powiada: "Nie będę pisanką! Wolę się turlać, podskakiwać i dobrze bawić." Jajo zrobione było calutkie ze styropianu, więc z takich hec zawsze wychodziło obronną ręką. Za nic nie chciało pozować do wiosennych dekoracji tylko wciąż harce i swawole były mu w głowie. A to śmiesznie podrygiwało, to znów stojąc na czubku wykonywało piruety lub z impetem wpadało za łóżko. Najzabawniej wyglądało fikając koziołki po podłodze, chwaliło się nawet, że potrafi latać, ale do sufitu było mu daleko i wciąż tylko katurlało się i toczyło z radosnym popiskiwaniem. Akompaniował mu ochoczo towarzysz tych zabaw, mały chłopczyk, chichrając się co niemiara i wyszukując nowe talenty zbuntowanego jaja. Wreszcie chciał spróbować czy jest tak samo smaczne jak mleczko na śniadanko, przymierzył się i ... łap za jajo, odciskać na nim swój jedyny ząbek. A ono ucieka w te pędy. "Oj, rety!" Zawyło. "Ja jestem niejadalne." Obruszyło się troszkę i potoczyło w stronę Mamy. A Mama pogłaskała i chłopca, i jajo, a po namyśle zrobiła wielkanocną pisankę.

Recyklingowe zawieszki powstały za to bez większego zastanawiania się, w ramach robienia porządków w przydasiach. Czytaj - robienia jeszcze większego bałaganu;) Wszystkie z motywem wiosennych kwiatów.

Ogromną radość wniosła w me skromne progi Paula, u której wygrałam cudowne poszewki. Paulinka uszyła je z wielką starannością i trafionym doborem kolorów. Zresztą jej znakomite prace możecie podziwiać odwiedzając jej blog:)

***

Czym byłyby święta Wielkiej Nocy, gdyby nie bogata liturgia Triduum Paschalnego? W praktyce trudno w tych dniach skupić się na właściwym sensie tego czasu. Coś tam się ciągle przypomina jeszcze do zrobienia, tłum ludzi u niektórych wywołuje ścisk w żołądku, i tak dalej. Dlatego cudownym rozwiązaniem na ten czas jest adoracja Chrystusa Zmartwychwstałego w ciszy i błogim spokoju. Życzę takiego spotkania Wam i sobie na te święta, choć przez chwilę:)

Pozdrawiam!

Czasem... jest taki czas

2011-04-19T14:04:00.000-07:00

Czasem, kiedy smutniejesz,

opadasz z sił,

a życie wymaga od Ciebie

jeszcze większej mobilizacji,

czujesz się bezradny

wobec najprostszych spraw,

proste czynności wydają się być

przeszkodą nie do pokonania,

serce oddajesz rozpaczy,

i nie wiesz co to śmiech,

spójrz na dziecko,

ono,

nie potrzebuje listy rzeczy do załatwienia,

poziomów do osiągnięcia,

nie poddaje się,

kiedy upadnie,

ze szczerością i podziwem patrzy na świat,

uczy się cierpliwie,

zdobywa wytrwale,

uśmiecha pogodnie,

ono,

potrzebuje jedynie, abyś Ty

znów stał się dzieckiem,

które z ufnością spogląda wokół...

Zachowaj tę świeżość spojrzenia w sercu,

odświeżaj dobre wspomnienia,

pielęgnuj w sobie

złoża nadziei na to,

że Twoje marzenia

są odpowiedzią

na wszystkie odwieczne pytania...

***

Będzie słodko:)

2011-04-14T03:10:00.000-07:00

Choćby nie wiem jakie właściwości przypisywano czekoladzie, od powodowania trądziku po przyjemne oszołomienie, nie jestem w stanie odmówić sobie zjedzenia kilku kawałków co jakiś czas:) Święto tego specjału uczciłam zawieszką ze starą reklamą i obowiązkowo tabliczką czekolady:)

Czekoladę kocham nie tylko za smak i zapach, które towarzyszą jej jedzeniu, ale również za bogatą historię jej przyrządzania. Jest jednym z tych elementów, które w alchemicznej kuchni posiadają swoje stałe miejsce. A moją uwagę zawsze przyciągają tajemne receptury, zagadkowe łączenie składników i cały proces wyrobu małych arcydzieł kulinarnych.

Poniżej kadry z filmu "Czekolada" (reż. Lasse Hallström), który oczarowuje sekretami małej francuskiej kawiarnio-cukierni (zdjęcia pochodzą z różnych stron w sieci, ponieważ nie mogłam znaleźć tych najbardziej interesujących mnie ujęć).

A gwoli ciekawostki, pokażę Wam maszynę do produkcji czekolady, pochodzącą z początku XX wieku

źródło ryciny

Jak dla mnie, pełna wirtuozerii i magii:)

A dziś u nas także słodko, pomimo, że rano do kawki zabrakło nam cukru;)

Obchodzimy z mężem swoją kwiatową rocznicę ślubu i miło mi, że mogę podzielić się tym z Wami:)

Powstań, przyjaciółko ma,

piękna ma, i pójdź!

Bo oto minęła już zima,

deszcz ustał i przeszedł.

Na ziemi widać już kwiaty,

nadszedł czas przycinania winnic,

i głos synogarlicy już słychać w naszej krainie.

Drzewo figowe wydało zawiązki owoców

i winne krzewy kwitnące już pachną.

(...)

Ukaż mi swą twarz,

daj mi usłyszeć swój głos!

Bo słodki jest głos twój

i twarz pełna wdzięku... (Pnp 2, 10-14)

Że już nie wspomnę o innych słodkościach, wcale nie lukrowanych, płynących z małżeńskiej miłości:):)

***

Obiecany wianek wielkanocny powędruje do wytypowanego przez moją siostrę nr 9, czyli MaJu. Serdecznie gratuluję i poproszę o adresik, abym mogła czym prędzej go do Ciebie wysłać, powiedz tylko proszę, który wybierasz:)

Już teraz zapowiadam kolejną zabawę w najbliższym czasie z okazji setnego posta :) Pozdrawiam serdecznie.

Mowa kwiatów

2011-04-10T14:30:00.000-07:00

Wiek XIX nadał kwiatom znacznie symboliczne, odkrył, że potrafią one wyrazić uczucia. I tak, czerwona róża mówi o miłości, hiacynty o szczęściu, a stokrotka przekazuje radość. Tak czy inaczej, kiedy dostajemy kwiaty (mam na myśli Panie:) czujemy się zawsze wtedy docenione i wyróżnione. Ale kwiaty mogą nam powiedzieć o czymś jeszcze, na przykład która godzina:) Pionierem był pod tym względem Linneusz, który wykorzystując ruchy kwiatów opracował zegar roślinny. Zebrał gatunki, które rozchylają i zamykają swe płatki o konkretnych godzinach i umieścił je na kolistej rabacie. Znalazły się tam między innymi cykoria podróżnik, budząca się o 5 rano, lilia wodna otwierająca się o 7 czy nagietek lekarski - o 9.

Rycina zegara kwiatowego urzekała mnie od dawna swoją naturalnością, aż wreszcie przyszedł czas na wykorzystanie tego motywu. Umieściłam go na starej kuchennej desce do krojenia warzyw, którą uprzednio przetarłam papierem ściernym. Celowo nie szlifowałam zbyt dokładnie, ponieważ spodobały mi się powstałe na niej rysy. Po pomalowaniu na biało dało to taki efekt:)

Zegar niestety nie działa, deska jest dosyć gruba i nie poradziłam sobie z zamontowaniem mechanizmu, a uparłam się, że musi być ta;) Ale może tak jest dobrze.

Do domowej herbaciarni przybył kubeczek z zaparzaczem z rysunkiem czarnego bzu - bardzo mnie ucieszyło to znalezisko. Na szybko zrobiłam też małe wiosenne zawieszki - są z ubraniowych metek, bo ja naturalnie chomik jestem:)

Tytułowa strona ze starej francuskiej książki zainspirowała mnie do zrobienia drewnianej zawieszki, może nie idealnej, ale takiej na własny użytek:)

Niech wiosenne kwiaty przemawiają do Waszej wyobraźni:)

Wiosenne rytuały

2011-04-06T10:57:00.000-07:00

Czyż sama wiosna nie stanowi w swojej istocie jakiegoś niesamowitego rytuału? Przemiana natury i odradzanie się form, spektakl przyrody rozgrywający się na naszych oczach, mimetyczne zachowania człowieka, próbującego zrozumieć to specyficzne zjawisko. Ta pora roku wywarła szczególny wpływ na obrzędowość ludzkości, która od zarania dziejów próbuje nakłonić przyrodę do współpracy z nią. Fascynują mnie te rytuały z pogranicza folkloru i sacrum. Kiedyś rolnik otwierał cykl wegetacyjny zanosząc na pole poświęcone gałązki palmowe lub usiłował wymóc przyjazny stosunek niebios do swoich plonów rozsypując w ziemi skorupki święconych jaj. Wiem, że i dziś jeszcze tak się na wsiach robi. Ciekawa jestem jakie praktyki Wy znacie ze swoich zakamarków Polski i świata? :)

Podobnie jest w przestrzeni ogrodu i domu, a także miasta. Wykonujemy na co dzień mnóstwo magicznych zabiegów, które oswajają nam, czasem kapryśną, wiosenną aurę. Wystarczy przecież wdziać wesołe kaloszki w kwiaty i wziąć do ręki parasol w groszki, aby przegonić deszczowe chmury. Można otworzyć szeroko okna i zrobić wiosenne porządki. Można przynieść do domu kwitnące stokrotki, narcyzy czy pierwiosnki, aby cztery kąty przeszły metamorfozę. Wreszcie, będziemy niedługo przeżywać Wielkanoc.

Ogrom rytuałów:)

W dzieciństwie miałam takie małe wiosenne zwyczaje związane z Calineczką Hansa Christiana Andersena oraz z Tajemniczym Ogrodem Frances Hodgson Burnett.

Opowieści te wywarły na mnie duży wpływ i moja wyobraźnia stale podążała za minimalistycznym światem małej dziewczynki, która wyrosła z ziarnka, spała na płatkach kwiatów, a za kolebkę miała łupinkę orzecha. Moja zabawa polegała na tym, że brałam wtedy różne głębokie naczynia, nalewałam do nich wody i rozsypywałam płatki tulipanów czy stokrotek dla Calineczki. Otaczałam się wiosennymi pocztówkami i zbierałam bukieciki przebiśniegów, fiołków i zawilców. Oczywiście lubiłam podglądać prace w ogrodzie i pomagać mamci jak umiałam;) Takie dziewczęce zabawy chyba zostały mi do dziś:)

Na odrębną uwagę zasługują na pewno rękodzieła, które pojawiły się na zdjęciach oraz porcelanowe skarby mojej mamy (na które mam niezłą chrapkę;), ale o tym kiedy indziej kochani.

Jeden dzień z "Sielskim życiem"

2011-03-26T14:54:00.000-07:00

Zupełnie przypadkiem wpadł mi w ręce pierwszy numer nowego pisma Sielskie życie, który ukazał się w minioną środę.

Było słoneczne popołudnie, kiedy spacerowaliśmy z synkiem. Po takiej nieobowiązkowej rundce po mieście spontanicznie przylepiłam się do kioskowej szyby i wypatrzyłam to cudo. Kilka zdjęć wprawiło mnie w zachwyt, więc natychmiast kupiłam. Po spokojnej lekturze mogę polecić ją wszystkim amatorom życia na łonie natury, życia na wsi. Zainteresowały mnie artykuły pokazujące jak żyją ludzie, którzy wybrali drogę szczęśliwą, acz trudną i osiągają ją poprzez realizowanie swoich marzeń, ciężką pracę i cierpliwość. Cieszą mnie działy takie jak Wiosenne ogrody, Barwne tradycje czy Ludzie i ich pasje. Można tu znaleźć między innymi ciekawe przepisy kulinarne inspirowane naturą, przykłady roślinnych kompozycji oraz artykuły o urokliwych zakątkach Polski i ich tradycjach lokalnych. Sądząc po tym pierwszym numerze, pismo zapowiada się obiecująco. Spodziewam się po nim dużo dobrego, jednak zdecydowanym minusem jest to, że kolejna część ukaże się dopiero na przełomie lata i jesieni. Nie zadowolę się jedynie uogólnionymi niekiedy opisami zdjęć i oczekuję więcej profesjonalizmu w redagowaniu tekstów. Chodzi mi o maksimum informacji, które przyniosą mi określoną wiedzę. Nie chciałabym bowiem, żeby życie na peryferiach było potraktowane pobieżnie lub zostało nadmiernie upiększone. Imponuje mi współczesny zwrot ku naturze, dlatego życzę sobie i wszystkim żebyśmy nauczyli się ją szanować, podziwiać i dbać o nią, a nie wyłącznie eksploatować.

Pozdrawiam w sielskim duchu!

Nakrapiane i w groszki

2011-03-22T11:40:00.000-07:00

Taki motyw wielkanocnych pisanek chodzi za mną ostatnio:) Jeśli chodzi o te pierwsze to inspirację stanowić może sama natura, która jest mistrzynią w barwieniu ptasich jaj.

źródło ryciny

Fascynują mnie odcienie od szarości, po niebieskawy, zielonkawy, niemal turkusowe.

W swoich archiwach posiadam tylko jedną fotkę z jajeczkiem drozda, które jest niebieskie z czarnymi kropkami - to musiało wypaść z gniazda.

Całkowicie niebieskie jajka znosi ptaszek zwany pokląskwa, a różowe nakrapiane jaja składa zaganiacz, o czym można przeczytać np. tutaj.

Kierowana wiosenną stylistyką zrobiłam wianki na bazie z mchu (podstawę kupiłam w kwiaciarni), wykorzystałam do nich sztuczne jajeczka, niektóre pomalowałam, następnie gazę - powstały z niej kwiatki, sznurek, koronkę.

Jeśli się komuś podobają moje skromne wianki, to chętnie podaruję takiej osobie jeden z nich. Wystarczy do 10 kwietnia wpisać się pod postem:)

To tak z wdzięczności za to, że jesteście:) Pozdrawiam!

Time for Rose Tea

2011-03-15T13:08:00.000-07:00

Z dzikiej róży, zielone, korzenne, z aromatem bergamotki, nawet zimne, z cytryną lub konfiturą -

kocham herbaty:) Obowiązkowo wieczorem zabieram ze sobą do łóżka kubek aromatycznego napoju. Jak każdy, rozgrzewam się herbatą po dziarskim spacerze. To temat o bogatej tradycji i niewyczerpany. Akcesoria herbaciane budzą mój podziw i dają impuls do stworzenia w domu typowo herbacianego kącika. Tym bardziej, że wciąż wpadają mi w ręce nowe dodatki. Dziś o przeróbkach podstawek i w związku z tym kilka aranżacji:) Zakupiłam też wyciskacz do cytryn ze starego szkła, o jaki mi chodziło.

Cieszą mnie choćby takie five o'clock-owe podstawki, znalezione w komplecie z wieszaczkiem. Pomalowałam je na biało z przetarciami. Jak wyglądały wcześniej można zobaczyć u Agi, która też takie zdobyła - fajnie, że mamy podobne spojrzenie na nikomu nie potrzebne przedmioty:)

Znacie ten smak przednówku, kiedy stopniowo półki w piwnicy święcą pustkami? Ja lubię te porę głównie dlatego, że czasem w spiżarni trafiają się wówczas prawdziwe rarytasy, wcześniej pochowane przed wszędobylskimi;) Przetwory smakują wtedy nieziemsko, inaczej niż świeżo zapakowane do słojów owoce lata. Wyciągam więc i smakuję, oczywiście z herbatą, pojedyncze egzemplarze soku z dzikiego bzu, szklistej konfitury z truskawek czy leśne jagódki.

Drewniane podstawki z motywem róż zapraszają Was na herbatkę:)

U progu wiosny

2011-03-13T16:05:00.000-07:00

Ziemia odpoczęła i my oddychamy z ulgą na myśl o wiośnie. Lekka, ciepła i zwiewna jeszcze przed nami. Choć serce skłania się już ku poszukiwaniom wyraźnych jej oznak, to przecież trzeba poczekać aż sezon wegetacyjny ruszy właściwym sobie torem, a przyznać trzeba, że procesy te są fascynujące po prostu. U nas wprawdzie słoneczko przyświeca od dobrych dwóch tygodni, ale dopiero dziś można było poczuć jego ciepełko na twarzy. Spacerując widziałam w ogródkach na wsi białe śnieżyczki i nieśmiałe krokusy, pąki bzu, jak zwykle nieśmiertelne stokrotki i pobielone pnie owocowych drzewek. Te ostatnie tworzyły zaczarowaną scenerię w promieniach słońca.

Dla jednych to okres wzmożonego działania, porządkowania podwórzy, placów i ogrodów, pierwszych prac na polach. Rozjeżdżone, błotne drogi, roztopy i podmokłe łąki to teraz urok wiejskich stron. Lubię tę atmosferę krzątaniny wokół domostwa i trochę z zazdrością spoglądałam na przycięte gałęzie, zagrabione liście, czyszczone rowki. Tymczasem u nas na działce typowy budowlany rozgardiasz jeszcze długo będzie dawał się we znaki. Usilnie więc marzę o urządzaniu domku i pomaluśku zbieram różne drobiazgi, zachodząc do graciarni i na wystawki w naszym miasteczku. A jest ich, jeśli dobrze policzyć, już około siedmiu - branża na moje szczęście się rozwija;)

I tak w Dniu Kobiet wypatrzyłam półeczkę do przyszłej kuchni, od razu ją polubiłam.

Gdzieś umknęło mi pochwalenie się zeszłorocznym prezentem z tej okazji;) Wyszło całkiem spontanicznie wówczas, kiedy to mąż znalazł tę cudowną maszynę, będąc przypadkiem w punkcie złomowania pojazdów. No i trzeba ją było ocalić. Nie zamierzam jej demontować i robić nowego blatu stolika, ponieważ podoba nam się w całej okazałości:) Zobaczcie:)

W mieszkanku też małe wiosenne zmiany, bo przyjemnie jest zostać obudzonym przez rozigrane promyki, bawić się podnoszeniem rolet o siódmej rano i puszczaniem Kacperkowi lusterkiem zajączków na ścianę:) Miło też, gdy pobudka nastąpi w wiosennej pościeli. Dlatego uszyłam małemu na niestandardową kołderkę poszewkę w zieloną krateczkę, z miękkiej flanelki, która ciepło otula, gdy piec już nie taki ciepły.

A taką upolowałam kiedyś z powodu miłości do błękitnych ptaszków:

W temacie pościeli moją uwagę przyciągają stare guziki, obleczone tkaniną, trochę wytarte - użyłam ich do ozdobienia serca.

Skorzystałam także z kursu Mollik na oblekanie metalowych guzików materiałem - spodobało mi się.

Na koniec fotki słodkości, które szczęśliwym trafem wygrałam u Madzi z LaProvence. Iście wiosenne i obfite miała candy za co jestem ogromnie wdzięczna:)

Mam nadzieję, że tym którzy lubią tu czasem zaglądać wynagrodziłam troszeczkę moje milczenie, wypływające nie skądinąd, jak z niewyrabiania się:) Jest mi bardzo miło, że mnie odwiedzacie, mimo to:)

A z kaczki zrobił się zając;)

2011-02-27T06:21:00.000-08:00

Albo raczej królik. W dodatku w ziołach. Przepis wielokrotnie sprawdzony w rodzinie:)

Królik w ziołach prowansalskich

porcje królika

8 łyzek oleju

3 łyzki octu winnego

4 łyzeczki ziół prowansalskich

3 zabki czosnku

sól i pieprz do smaku

3 łyzki wody

Z podanych składników sporządzamy marynatę, którą (zimną) zalewamy porcje mięsa. Pozostawiamy na ok. 5 godzin. Następnie mięso przyrumieniamy na małym ogniu i dusimy w zalewie przez godzinę.

A to zabawka mojego dzieciństwa: Pan Kucharz we własnej osobie. Gumowa piszczałka, którą teraz polubił nasz synuś, dodajmy, że jeść:)

Inspiracje ze starych gazet

2011-02-24T13:20:00.000-08:00

Dziś wspomnienia o starych gazetach, czasopismach przeważnie czarno-białych, bądź z wypłowiałym kolorem, nie nasiąkniętych tak farbą drukarską jak dzisiaj, ale zredagowanych niekiedy znacznie staranniej niż pospolite współczesne babskie brukowce. Prenumerowała je z upodobaniem moja mama, bo były wtedy jednym z nielicznych źródeł wiedzy o prowadzeniu gospodarstwa domowego, poza ustnym przekazem z dziada pradziada:) Może właśnie z powodu braku bogatych ilustracji na błyszczącym papierze moja uwaga kierowała się w dzieciństwie właśnie w ich stronę. A cóż tam było takiego? Bogate przepisy kulinarne, porady jak zrobić coś z niczego, wykroje, instrukcje dla majsterkowiczów, wzory haftów, słowem wszystko, co mogło służyć pani domu w tych specyficznych czasach, kiedy sklepy świeciły pustkami. Dla kobiety były one taką swoistą bazą ratunkową, inspiracją do działań na co dzień i od święta.Charakterystyczne jest, że czytając dzisiaj te różne wycinki zdumiewam się nad tym, jak szybko się zdezaktualizowały niektóre treści albo jak często powielają się różne pomysły i praktyki, wzbogacone tylko nową technologią. Niezależnie od tego jednak, ich plusem dla mnie jest wiedza o świecie i społeczeństwie jaką ze sobą niosą. A wartość sentymentalna? Chyba taka, że do dziś wolę skombinować coś sama do domu, poeksperymentować w kuchni lub po prostu wybrać starszy model;)

I tak przeglądając jakiś czas temu luźne karty z przepisami i zastanawiając się czym zabłysnąć w kuchni, trafiłam na ciekawe moim zdaniem inspiracje wnętrzarskie:)

Jakość zdjęć wiadoma. Źródła niestety nie znam, ale na fotkach widnieje autor i pierwowzór.

Tu z kuchni podkradłabym różne czerwone dodatki, podoba mi się także pomysł wykorzystania ryciny do ozdobienia ściany, wyeksponowanie ziół, narzędzi czy naczyń.

Zawsze lubiłam pokoje z mnóstwem poduch - tu ciekawa ławka wymoszczona jak należy.

Na prawym dolnym zdjęciu rustykalny zapiecek - na pewno przyjemnie posiedzieć w takim miejscu. Ozdabianie drzwi grafiką także ma swój urok.

Poniżej coś dla krawcowej, choć wiele z Waszych kącików do tworzenia czy pracowni ma niepowtarzalny urok, może warto przemycić doń pomysł na skrytkę:)

I na koniec drewniane kwietniki, np. do oranżerii.

Powracam razem z zimą:)

2011-02-20T13:45:00.000-08:00

Parę lat temu, witając Nowy Rok, wylosowałam taki oto cytat :

Nawet jeśli nauczę tylko jedną osobę nadziei, nie żyłem nadaremnie

(Martin Luther King)

Zawarta w nim myśl na długo wyryła mi się w pamięci i odtąd wszelkie podejmowane inicjatywy, choćby najmniejszej wagi, były podsycane tą małą iskierką wiary, że coś ma jednak sens.

Podobnie jest u mnie z twórczością, zarówno manualną, jak i intelektualną. Staram się szanować każdy jej przejaw we mnie, choćby mogło się komuś zdawać, że to nic wielkiego. Metodą małych kroczków zdobywam dzień po dniu. Czasem muszę wrócić parę kroków wstecz i zacząć od początku - coś poprawić, kogoś przeprosić. Nettika przytoczyła ostatnio słowa, które wzbudziły u mnie lawinę przemyśleń, więc nie gniewaj się kochana, że zapożyczę od Ciebie ten aforyzm:)

Każda natura zdrowa i silna musi tworzyć , ciągle tworzyć ;

tworzyć całą swoją istotą , tak ciałem , jak duchem .

Tworzyć lub osłaniać swoimi skrzydłami budzące się

do życia istnienie ...

No właśnie, nie zawsze jesteśmy zdrowi, silni, wyposażeni we wszystkie niezbędne środki czy narzędzia, zaprogramowani na 'twórczość' w naszym dniu powszednim. Ale jednak paradoksalnie, to właśnie wtedy jesteśmy w stanie wykrzesać z siebie najwięcej konstruktywnych rozwiązań, kiedy stoczymy walkę z naszą bezradnością wobec przerastających nas marzeń. Albo wtedy, gdy potrafimy przyznać się do własnej słabości. To pierwszy krok, jak bardzo pomocny, w podjęciu decyzji, jak chcę żyć. Czy twórczo, czy jałowo? Uczyć życia nadzieją czy odbierać ją innym? Starać się dostrzegać dobre okruchy i podnosić je z ziemi czy zadeptywać? Osłaniać to, co kruche i słabe jak dziecko, aby uczyło się czerpać radość z nowych umiejętności, osiąganych w swoim własnym tempie czy ograniczać porównaniami, narzekaniem, negatywnymi emocjami? Myślałam, że nasz syn nauczy mnie przede wszystkim zaufania i tej niezwykłej dziecięcej twórczości - zdolności pokonywania barier. A wiecie czego uczy mnie najpierw? Umiejętności przeproszenia dziecka z powodu okazywanej mu czasem własnej słabości. Jako człowiek dorosły mam prawo do niedoskonałości, do pomyłek, ale mam też obowiązek skierowania swojej uwagi na to, jak mogę zaszkodzić tej małej istocie w przyswajaniu wiadomości o świecie. Niektórzy sądzą, że małe dziecko nic jeszcze nie rozumie. Przekonuję się jednak, że jest inaczej. Mogę więc dmuchać w tę naszą małą, pełną radości i zapału iskierkę, zwaną Kacperkiem, w nadziei na to, że nie zahukam jej, nie zamknę pod kloszem, ale nauczę twórczo wykorzystywać choćby najmniejszy skrawek życia. Może rozpali się kiedyś miłością do życia i jego przejawów. Może będzie kiedyś dla kogoś podporą.

Wierzę, że macie sporo doświadczeń w tej dziedzinie, napiszcie słówko proszę:)

A czy z naturą nie jest tak samo? Czy nie jest ona najbardziej twórcza, płodna i zaskakująca właśnie po zimowym zastoju i pogodowych fanaberiach? Tak więc nie ma co narzekać na powrót zimy, może przyniesie każdemu coś dobrego:)

****

Mam ja także i trochę fotek na deser: zimowa odsłona dodatków do garderoby (autorstwa mojej mamy, po której niestety nie odziedziczyłam umiejętności robienia na drutach i szydełkowania;) Za to wszystkie zrobione przez nią za panny wdzianka mam do dziś:) ; stworzyłam natomiast woreczki urodzinowe dla Ali.

Pozdrawiam cieplutko!

Choineczki są w krateczki, cukierkowe i bombowe - niech każdy to powie;)

2010-12-22T15:27:00.000-08:00

Choinki u nas nie ma na święta. Niestety w obecnym mieszkaniu nie mamy na nią po prostu miejsca, a za sztuczną - nawet najmniejszą - nie przepadam. Zapachem świerku i blaskiem wystrojonego drzewka będziemy cieszyć się u rodziców:) U nas króluje jemioła, po którą mój ukochany co roku wspina się na drzewo:)

Tradycyjnie część powiesiłam i udekorowałam.

Zawieszki z masy solnej, z domieszką cynamonu, kwiatki z materiału (len i bawełna), kora brzozy - postawiłam na naturalność.

O tym, że uwielbiam niebiesko-białą krateczkę można było się już przekonać. Teraz, za sprawą licznych inspiracji blogowych, zapałałam uczuciem do zestawienia czerwień-biel. W krajobrazie zimowym występuje ono bardzo często - wystarczy przypatrzeć się zmrożonym, czerwonym jabłuszkom, które pozostały na jabłoniach, owocom jarzębiny, berberysu, dzikiej róży, na gałęziach uginających się pod ciężarem śniegu... Nic więc dziwnego, że barwy te doskonale wpisują się w świąteczny klimat, razem z orzechami, suszem na wigilijny kompot czy piernikami. Te ostatnie dostałam od siostry. Jestem uradowana z tego powodu, ponieważ sama nie mam w czym ich upiec.

Jako rekompensatę za brak igliwia uszyłam ręcznie takie oto niewielkie, kraciaste choineczki, w sam raz na świąteczną girlandę:)

Lusi oczarowała mnie swoim zimowym wiankiem, raz dwa powstał więc świąteczny wianuszek.

Serduszka mososolne z powodzeniem wyschły na powietrzu, na piecu. Nie mam specjalnych stempli, ciekawe wzory uzyskałam odciskając w masie guziki o różnych fakturach.

Pozostając w temacie choinek, przyznam, że lubię podziwiać różne techniki zdobienia, a najbardziej przemawiają do mnie dekoracje wykonane ręcznie. Szczerze podziwiam misterne bombki wykonane z drewnianych wiórowych płatków, bibuły, wikliny, ażurowe bombki zrobione szydełkiem, ręcznie malowane wzory. Jestem przekonana, że warto nabywać takie regionalne wytwory i wspierać tym samym rodzimą tradycję, żeby uniknąć tej zalewającej nas fali 'tańszczyzny'. Jeśli będziecie kiedyś w okolicy Doliny Baryczy, to polecam odwiedzenie szczególnej pracowni w Krośnicach k. Milicza. W naszej smutnej rzeczywistości funkcjonująca od wielu lat, słynna fabryka w Miliczu upadła - z wielkim trudem zdołano ją wtedy reaktywować w jakiejś mierze. Zapraszam w imieniu mego regionu do odwiedzin:)

A dziś byłam świadkiem, jak w jednym ze sklepów pewna Pani była gotowa kupić taką niewielką, ustrojoną 'tańszczyzną' choinę, ale koniecznie razem ze światełkami. Sprzedawczynie długo musiały perswadować niedoszłej klientce, że lampki nie są na sprzedaż, ponieważ jako element dekoracyjny są na stanie sklepu. Słowem, będą potrzebne na przyszły rok;) Bo choinki są w kratkę - jedne takie, a inne takie.

Za to zdradzę jeszcze, że uwielbiam podkradać cukierki spomiędzy zielonych igiełek;)

Kalendarzowa zima nastała, moi drodzy. Ubierajcie się ciepło i nieście innym ciepło serca:)

Pozdrawiam!

Książka - najlepszy prezent:)

2010-12-19T12:42:00.000-08:00

Pośród wielu podarków, które sprawiają nam w tym czasie niezawodną radość, najlepszym prezentem w mojej ocenie jest książka, jako długoterminowa inwestycja w osobę. Jeśli ktoś z Was na ostatnią chwilę poszukuje świątecznego prezentu, to serdecznie polecam książkę, która sama niedawno otrzymałam. To zbiór przepięknych legend wschodnich zebranych przez Selmę Lagerlöf.

A oto mały cytat ze wstępnego opowiadania:)

"Był to pierwszy dzień Bożego Narodzenia. Wszyscy pojechali do kościoła prócz babci i mnie. Byłyśmy chyba same w całym domu. Nie zabrano nas, ponieważ jedna była za mała, a druga za stara. Obie byłyśmy zmartwione tym, że nie będziemy na jutrzni i nie zobaczymy świątecznych świateł. Ale kiedyśmy tak siedziały w samotności, babcia zaczęła opowiadać...

(...)

- Zapamiętaj to sobie, ponieważ to jest tak samo prawdziwe, jak to, że ja widzę ciebie, a ty mnie. To nie polega na świeczkach i lampach, które się zapala, ani nie zależy od księżyca i słońca, trzeba tylko, abyśmy mieli takie oczy, które potrafią widzieć wspaniałość Boga."

Życzę Wam i sobie, abyśmy pośród tego przedświątecznego zawirowania znaleźli czas na szczery podziw dla otaczającego nas piękna, nie tylko tego, które same tworzymy, ale dla tego ukrytego gdzieś głębiej w nas.

Niech nasze wewnętrzne światło zostanie wydobyte na ten szczególny czas:)

Pierwsze koty za płoty:)

2010-12-01T10:01:00.000-08:00

Wokół śnieżnie i adwentowo się zrobiło. Szykują się pierwsze świąteczne dekoracje. Pomalutku wprawdzie, dla przyjemności i chwili relaksu. Na długie wieczory przydatne będą lampiony. Wykonałam je w prosty sposób ze słoiczków, które dostały śnieżne ubranka. Wystarczy zapalić małą świeczuszkę i cieszyć się niepowtarzalnym, ciepłym blaskiem oraz grą cieni. Szkoda, że nie mam jak zrobić im dobrego wieczornego zdjęcia, ale w dziennym świetle prezentują się tak.

Sercowe zawieszki zrobione są z korka; obciążone ładnie wirują imitując upudrowane pierniki:)

Ręczne, drobne prace wyciszają mnie po całym dniu. Uciekam w nie jak tylko to możliwe:)

Maszyny jeszcze nie oddałam, za to wdałam się z nią w dłuższy romans, płodząc takie lniane woreczki i małą poszewkę:)

Posiedzeniom nad haftami sprzyja niewątpliwie kubek gorącej herbaty z sokiem malinowym. A ponieważ ostatnio wzięłam po raz pierwszy udział w wymiance blogowej, stałam się szczęśliwą posiadaczką własnego szydełkowego ocieplacza na kubeczek:) Zabawę zorganizowała jeszcze na jesieni Matricaria, a moją partnerką była przesympatyczna Millu, u których można zobaczyć szczegóły. Przedmiotem wymianki był właśnie ocieplacz lub podkładka pod kubek, aby umilić sobie nawzajem takie ziąby zaokienne jak dziś:)

Oto, co dostałam w prezencie:

Ja ze swej strony wymodziłam między innymi taką dwustronną podkładkę w tonacji śmietankowo-kawowej, poniżej fragment przesyłki:)

***

Dopiero w samym środku zimy przekonałem się, że noszę w sobie niepokonane lato.
Albert Camus

Proszę Państwa, oto miś:)

2010-11-25T12:11:00.000-08:00

Najlepszy przyjaciel z dzieciństwa. Mały Miś. Już nie pluszowy, bo beztrosko wyskubany. Należał do moich ulubionych. Pamiętam, że moja Mama chciała go wyrzucić, taki był sfatygowany, więc ciągle go gdzieś przede mną chowała. Na szczęście, jak przystało na prawdziwego przyjaciela, zawsze go znajdywałam w najróżniejszych zakamarkach:) Potem wydawało mi się, że przepadł już na dobre. I jaka była moja radość, kiedy całkiem niedawno odkryłam go na dnie starej szafy. Cud chyba. Miś nie ma oka, brak mu jednego ucha - mógłby sprawiać wrażenie bardzo smutnego misia, jednak dla mnie wiąże się z jak najwspanialszymi wspomnieniami. Dziś ma swoje święto:)

A poniżej ja z dużym misiem, którego mordowaliśmy kolejno z rodzeństwem:)

Wszystkim Misiom, małym i dużym, przyjaciołom wszystkich najmniejszych pociech, dużo lat życia!

Podwieczorki we wtorki: drożdżowe rogaliki

2010-11-16T08:29:00.000-08:00

Rogaliki na każdą okazję, a już na pewno na deszczowy wieczór jak dziś. Najlepiej przy ciepłym piecu, gorącej czekoladzie lub dobrej herbacie. Czasem dla nastrojowej chwili, a czasem, aby po prostu się pokrzepić, zdrowo i rumiano podjeść:)

Potrzebujemy:

* pół kostki drożdży

* 3 łyżki cukru

* 3/4 szklanki śmietany

* 1/2 kostki masła lub margaryny

* 3 szklanki mąki

* 3 jajka

* cukier waniliowy

* dżem na nadzienie, polecam pigwowy, który jest lekko kwaśny, nasze rogaliki nie będę za słodkie:)

Drożdże rozmieszać w naczyniu z cukrem i odstawić na chwilę do rozpuszczenia. Na stolnicy wyrobić ciasto ze wszystkich składników. Następnie odstawić na ok. godzinę do lodówki.

Ciasto podzielić na cztery części: każdą kolejno rozwałkować i podzielić okrąg na 8 trójkątów. Na środek każdego nałożyć niewielką ilość dżemu i zawinąć rogaliki. Piec na blasze posmarowanej olejem w temp. 160 stopni. Czas pieczenia 15-20 min. Wychodzi na dwa rzuty:)

Pigwy, najlepiej zbierać je po pierwszych przymrozkach, kiedy są żółte. O tym, że mają wspaniały aromat nie trzeba nikogo chyba przekonywać. Jest mnóstwo sposobów na ich przerabianie, tak, by w zimowe wieczory cieszyć się niezwykłym smakiem tych owoców. Suszone plastry lub w cukrze są wspaniałym dodatkiem do herbaty. A dżem jest również specjałem do przybierania tortów. Nalewek natomiast jeszcze nie próbowałam:)

Przetworzyłam także niewielką dynię. Mój faworyt: dżem z dyni, z jabłkiem i cynamonem. Przygotowałam też dyniowe słoiczki do zup dla maleństwa:) Przynajmniej wiem, co jest w środku;)

Dziękuję za to, że znalazłyście chwilę na odwiedziny w Domu z kluczem:)

Pozdrawiam!

O tym jak to krawcowa ze mnie żadna;)

2010-11-10T08:13:00.001-08:00

Moja biedna głowa nie może już pomieścić wszystkich pomysłów, które nie okiełznane błąkają się po niej i wirują niczym liście na wietrze. Dlatego postanowiłam pożyczyć maszynę do szycia od bratowej męża, żeby uszyć kieszonkowca na łóżeczko. No i uszyłam coś na dziecięce akcesoria:) Nie jest to wprawdzie mój krawiecki debiut, bo już jako nastka szyłam zawzięcie na maminej ruskiej maszynie jakieś krzywe torby i przywąskawe spódnice, ale od tamtej pory nie zdziałałam nic w tej materii. Można więc uznać, że przygoda zaczęła się od nowa. Wybrałam barwne płócienko, przyciągające uwagę szkraba i wprowadzające wesołą atmosferę do pokoju. Po drodze zaliczyłam wyginanie igieł i prucie, a całość wyszła tak, jak dla mnie wcale nieźle:)

I cieszyłabym się bardzo z tego dzieła, nawet pomimo roztańczonych ściegów, ale niestety ostatnią szelkę przyszywałam już ręcznie, bo maszyna odmówiła współpracy. I tu proszę bardziej doświadczone i zmaszynowane blogowe koleżanki o pomoc. Dlaczego igła się wciąż blokuje i haczy? To Łucznik 466. Nie wiem jak to naprawić. Mam tylko nadzieję, że nie uszkodziłam jej poważnie:(

Pozdrawiam ciepło!

Poniemieckie cmentarze - w hołdzie zmarłym

2010-11-01T01:32:00.000-07:00

W mojej okolicy praktycznie nie ma miejscowości, w której nie znajdowałby się poniemiecki cmentarz ewangelicki. Lub istniał kiedyś. Palący problem naszego regionu, rozstrzygany często boleśnie dla dawnych mieszkańców tych ziem i ich rodzin. Wstydliwa prawda o naszym narodzie; o tych, którzy ziemię tę odzyskali, udomowili na nowo i pokochali, wychowali na niej kolejne pokolenie. Zdewastowane, zrównane z ziemią, zarośnięte i zapomniane są to cmentarze. Wiosną w zieleniejących pnączach, latem w ciemnym gąszczu, w liściach jesienią, przykryte wiecznym śniegiem zimą. Ci, którym udaje się odnaleźć cmentarne ścieżki i aleje zastają najczęściej smutny widok. Wypadki plądrowania tych miejsc zdarzają się do dziś: kradzieże metalowych łańcuchów, słupków - na złom; granitowych i marmurowych fragmentów nagrobków, o ironio, w celach budulcowych; wchodzenie do grobowców i bezczeszczenie tych miejsc. Na szczęście są osoby o wrażliwym sumieniu, które ratują to, co się da, dbając tym samym o właściwą pamięć dla zmarłych. Zbierają szczątki porozbijanych tablic nagrobnych, zakładają pomniki upamiętniające istnienie cmentarza, tłumaczą napisy nagrobne, nawiedzają i palą znicze... Wydaje się jednak, że jeszcze dużo pozostaje do zrobienia w tej materii.

Moim skromnym wkładem w ocalanie od zapomnienia jest fotograficzna dokumentacja najbliższych okolic.

Cechą charakterystyczną tych cmentarzy jest również to, że w większości znajdują się na nich groby także polskie, należące do rodzin 'repatriantów' osiadłych w pobliskich miejscowościach zaraz po wojnie. Można odnaleźć również nagrobki żołnierzy niemieckich, bądź radzieckich. Wiele z miejsc pochówków pamiętają już tylko nieliczni starsi mieszkańcy wsi, którzy dobrze znają leśne trakty. W jednej z miejscowości zachowała się pamięć o żołnierzu, który pomagając chłopom we żniwach zginął od miny. Czasem walka o cześć należną zmarłym przybiera postać heroiczną, czego przykładem jest ten grób na skraju lasu, w wysokiej trawie, otoczony troską i z pewnością modlitwą.

"Nieśmiertelnik żółty - październik"

2010-10-31T12:41:00.000-07:00

Mija październik. Trudno uchwycić tę atmosferę nasiąkniętą przemijalnością. Przecież nie tak dawno, jeszcze wczoraj, miało miejsce tyle spraw... Czy udało nam się w tych chwilach zatrzymać coś nieśmiertelnego? Może nie zawsze słowem, obiektywem. Widoki, twarze, rozmowy, gesty, te zostają na zawsze w sercu.

Tuwimowski nieśmiertelnik:)

***

Z pewnym opóźnieniem, za co przepraszam, podaję wyniki mojego candy. Jestem zaszczycona licznym udziałem w zabawie i zainteresowaniem z Waszej strony. Jest mi bardzo miło gościć nowe osoby. Wygrana przypadła w udziale Annie

Gratuluję serdecznie i oczywiście w wolnej chwili proszę o maila z adresem. Pozdrawiam kochani, życząc głębokiej refleksji w Dniu Wszystkich Świętych.

Krótko i na temat, czyli urodzinowe candy:)))

2010-10-09T03:21:00.000-07:00

Zapraszam kochani wszystkich chętnych na poniższe pudełeczko. Losowanie w dniu moich urodzin, tj. 29.10

Pozdrawiam weekendowo! Uściski:)

Jeszcze trochę...

2010-10-07T02:09:00.000-07:00

jesieni zaklętej w klonowych różyczkach:)

Słoneczko dopisuje w ciągu dnia i samo zachęca do wynajdywania co ciekawszych okazów nakrapianych, pofarbowanych i szeleszczących liści w parkowych alejach. Tym razem zachciało mi się wianka:)

***

Chciałabym podziękować Ambrozji za wyróżnienie, którym zechciała mnie obdarzyć, to bardzo miłe:)

Zamiast jednak typować kolejne osoby pozwolę sobie wymienić powody, dla których każdy blog, jaki odwiedzam, jest dla mnie wyjątkowy:) Dziękuję, że jesteście:)

- za to, że mimo różnych obowiązków znajdujecie czas, aby podzielić się kawałkiem siebie, swoim talentem i pracami, swoimi domami

- za to, że nie skąpicie rad, instrukcji, przepisów, które są tak cenne. Dzięki nim nikt nie ma monopolu na daną rzecz, ale każdy może w ramach swoich domowych kątów czerpać z tego radość.

- że jesteście autentyczne

- że dodajecie sobie nawzajem otuchy, pocieszacie i pozostawiacie dobre słowa i pozytywną energię. Myślę, że kryje się w tym jakaś głęboka siła, coś znacznie więcej niż pospolite słodzenie. W dzisiejszych czasach, kiedy każdy za czymś goni, często brakuje zwyczajnego dobrego słowa. Nawet nie oceny ( bo dziś też panuje tendencja, żeby być super i naj we wszystkim), ale życzliwego słowa:)

- że dzielicie się zarówno swoimi radościami, jak i smutkami - przez to blogi są bardzo ludzkie

- za to, że Wasze wpisy są tak suto okraszone dobrym humorem, entuzjazmem, refleksją i nostalgiczną zadumą

- wreszcie, za to, że wspólnie uczestniczymy w fajnej zabawie i kochamy życie:)

Pozdrawiam serdecznie odwiedzających!

Jesiennie - gdzieś na pograniczu domu i ogrodu

2010-10-05T12:01:00.000-07:00

Spróbować dotknąć granicy między porami roku, między domem a ogrodem, między światłem a cieniem...

Foto-rameczki

2010-09-30T12:50:00.000-07:00

Szalenie spodobał mi się pomysł Jolanny na dziecięcą ramkę na zdjęcie. Zachwycona jej niepowtarzalnym urokiem, zdziałałam własne rameczki. Jedna z nich powędrowała na gorąco do maluszka w sąsiedztwie, więc nie zdążyłam sfotografować ich w lepszym świetle:)

Bardzo fajna zabawa. Dziękuję za inspirację:)

Pozdrawiam serdecznie. Niech słoneczko wyjrzy do Was zza chmur:)

Podwieczorki we wtorki: wafel na słodko

2010-09-28T09:09:00.000-07:00

Oprócz tradycyjnego wafla przekładanego marmoladą i masą domowej produkcji, taką utartą w makutrze, bardzo smaczny jest wafel z galaretką. Robi się go błyskawicznie.

Potrzebujemy:

1 opakowania wafla (andruty)

pół kostki margaryny

1/2 szklanki kwaśnej śmietany

1 owocowa galaretka

1/2 szklanki cukru

W przypadku dużego wafla trzeba podwoić proporcje.

Margarynę rozpuszczamy z cukrem i śmietaną, po zagotowaniu odstawiamy z ognia i wsypujemy galaretkę, dokładnie mieszamy do rozpuszczenia. Po chwili tężejącą masę rozprowadzamy na waflach, zawijamy w folię i przyciskamy czymś ciężkim. Po kilku godzinach kroimy w prostokątne paski, a te w romby:)

Zatrzymać barwę

2010-09-27T11:50:00.000-07:00

Llooka próbowała zdefiniować jesienną kolorystykę, tę specyficzną mieszaninę czerwieni i zażółceń, i chyba coś w tym jest, skoro rozkwitanie i zamieranie kolorów tak przyciąga uwagę mimo wszystko. Nawet pochmurne niebo nie może odwieść od wpatrywania się w rozchlapaną paletę barw.

Próbuję więc choć na krótko ocalić jesień w suszkach, które poza wariacją odcieni jeszcze intensywnie pachną.

Uwielbiam zapach liści. Maleńkie różyczki pozwijałam z klonowych liści.

A zasuszone róże wychylają się z papierowego rożka z motywem starych fotografii.

Prezentuję Wam również cudeńka, które ostatnio udało mi się wygrać.

W candy u Fuerto - pachnący woreczek z wyhaftowaną lawendą i różne słodkie przydasie:)

I jak się teraz przyglądam temu zdjęciu, to nie odnajduję na nim uroczej zakładki, ale to tylko dlatego, że od razu powędrowała między karty książki:) A o jej lekturze następnym razem.

Szczęście uśmiechnęło się do mnie podwójnie, wygraną w candy u Jerzy_nki - lniany woreczek, szpulka, stare nuty, szpachelka i serduszko, i już nie sposób wyliczyć:)

Czarujący zapach lawendy roznosi się teraz w całym domku. To moja pierwsza suszona lawenda:) Dziękuję Wam pięknie za zabawę, która sprawiła mi tyle radości:)

Jesień - moja Muza

2010-09-24T03:59:00.000-07:00

Wyszperałam swoje stare wypisy poetyckie, jeszcze za studenckich czasów:) Powstawały właśnie wczesnymi i późnymi jesieniami.

Bo jesień to
ciemne drzewa na tle żółtego od słońca nieba,
to krople zamarłe na szybie
i łapiące ostatnie ciepłe promienie,
to szukanie orzechów w szeleszczących liściach,
na polach ogniska.
Jesień to kołysanie się na huśtawce
opatulonych w ciepły sweter,
i puste gniazda jaskółek,
to wszystkie kolory na liściu gruszy w sadku,
toczenie po ziemi dyni w zielone paski.
Owocowanie lata
i uzbrojenie w cierpliwość na zimę...
***
Między wschodem słońca a zachodem księżyca
dojrzewam i płonę,
między południem jesieni a rankiem wiosny
niecierpliwie biegam od okna do okna,
liczę gwiazdy, jaskółki na drutach i płatki kwiatów,
albo odstawiam wszystko do kąta,
aby bardziej być niż mieć
ręce mam dziurawe, serce wezbrane...
***
Żyć tak pięknie jak umierają drzewa
i długo się sposobić do ostatniej podróży,
wybarwić się czynami jak liście bezszelestne,
i wracać do korzeni,
by potem sięgnąć nieba.
Dochować wiekowej tajemnicy dębu,
mrówczą pracę odrobić
wśród kory pomarszczonej
i zatańczyć w zielonej sukience
jak brzoza na wietrze.
Czy mogę?
***
Dla jednych zbawienne uliczne światła,
neony rozjaśniają wesoło samotne serca,
stukają zalotnie obcasy,
gwar milknie i znów się podnosi aż do murów,
spod parasoli cieni bezpiecznych,
noc im dyktuje warunki,
podkrada ułamki chwil wiecznych.

Drugim - ulgę przynosi
jeden promień jesiennego słońca
na pustej polanie.
***
No dobra, wystarczy tego smęcenia;)

"Człowiek z liściem na głowie":)

2010-09-23T05:55:00.000-07:00

albo z liściem w obiektywie:)

fotka sprzed dwóch lat;)

Imieniny

2010-09-16T14:55:00.000-07:00

Pierwotnie imię nadawano, aby wyróżnić danego człowieka z grupy, a jednocześnie po to, by podkreślić jego przynależność do rodziny. Główną funkcją imienia była funkcja magiczna - ochrona przed złymi wydarzeniami, zapewnienie przychylności losu i życiowego powodzenia. Nazwa kryła w sobie szereg cech właściwych dla osobowości i temperamentu człowieka. Zmiana imienia w wielu kulturach wiązała się z przejściem do nowego etapu w życiu, osiągnięciem dojrzałości, bądź przeznaczeniem do nowych zadań. Współcześnie nadanie imienia motywuje się przeważnie modą, ładnym, oryginalnym brzmieniem, rzadziej stanowi ono odwołanie do jakiegoś znaczenia samego imienia. Czasem nazwaniu dziecka towarzyszy bardziej świadome odniesienie do poprzednika, patrona. Powoli zanika również zwyczaj świętowania imienin - dużo bardziej osobiste są przecież urodziny.

Rozwój technik medialnych oraz związane z tym poruszanie się w sieci internetowej sprzyja powstawaniu imion zastępczych, przydomków, loginów i nicków. Możliwości języka wydają się być na tym polu niewyczerpane, jednak często poziom zrozumienia tych nazw jest o wiele trudniejszy.

Świętując dziś swoje imieniny, po raz któryś zastanawiam się nad tym, w jakim stopniu identyfikuję się ze swoim imieniem. Pochodzi ono ze staroangielskiego, a oznacza "walcząca o szczęście". I chyba w moim przypadku jest w tym dużo prawdy. A zresztą, któż z nas nie dąży do szczęścia?
Chcąc też kogoś uszczęśliwić, obiecałam także w tym dniu wylosować nagrodę, więc jakem pierworodna córa Kornela, słowa dotrzymuję:)

Żeby być do końca uczciwą powiem, że wylosowały się dwie karteczki razem. I tak domek + nasionka stały się własnością:

Natomiast dla drugiej wylosowanej osóbki prześlę podobny zestaw nasionek.

Gratuluję moje drogie i proszę o adresiki:)

Poczyniłam już nawet odpowiednie saszetki w tonacji jesiennego ogrodu:

oraz z motywem roślin z zielnika:

Dzień dzisiejszy był bardzo miły. Z samego rana niespodzianie wpadła do mnie siostra dzierżąc w dłoni kwiatuszka i przepraszając, że graciarnia o tej porze jest zamknięta;) Z kolei podczas popołudniowego spaceru, gdy fotografowałam w miejskim ogrodzie, przemiły Pan Ogrodnik podarował mi gałązki ognika. Gdy zaskoczona zażartowałam, że to w dniu imienin, dostałam jeszcze piękną różę:) Mam tylko nie wspominać mężowi od kogo;)
W kuchni stoi teraz prawdziwie jesienna kompozycja:

Pełna entuzjazmu zakupiłam ulubiony sernik na wieczór i zrobiłam zapiekankę z kabaczka:)

I kilka jesiennych zdjęć na koniec:)

Kreatywne bajeczki

2010-09-14T02:12:00.000-07:00

Z literaturą związałam się na dobre i złe poprzez swą pasję i kształcenie. Szczególnie bliskie jest mi piśmiennictwo dziecięce. Cenię je za prostą fabułę, ufny i niezakłamany świat, niesamowitą moc poruszania wyobraźni. Wbrew przekonaniom niektórych, książki dla dzieci nie zawierają uproszczonych i naiwnych schematów, i mimo, że pisane przez dorosłych, są wolne od stereotypów i bliższe dziecięcemu myśleniu, poznawaniu, naturalnej ciekawości i szczeremu zadziwieniu. To one poniekąd inicjują intelektualny i osobowościowy rozwój małego człowieka.

Mój zbiór książek z dzieciństwa nie jest bogaty - głód czytania zaspakajałam głównie w bibliotekach - dlatego od jakiegoś czasu go uzupełniam m.in. o pozycje sprawdzone przeze mnie w dzieciństwie:)

Dziś chcę podzielić się z Wami jedną taką bliską mi książeczką, którą odnalazłam ku swojej radości w czeluściach rodzinnego domu.

Książeczka została wydana przez Wydawnictwo Lubelskie, mój egzemplarz pochodzi z 1988 roku i jest to pierwsze jej wydanie. Z rosyjskiego przełożyła Maria Dolińska. Niestety mocno rozklejona wymaga interwencji dobrego introligatora. Warto ją ocalić przede wszystkim ze względu na przepiękne ilustracje wykonane przez samego autora.

Jestem malarzem.

Od dziecka mam zwyczaj rysować lewą ręką, ale pisać nauczono mnie prawą (...) A teraz, kiedy wymyślam bajeczki, zawsze trzymam w prawej ręce pióro, a w lewej - ołówek lub pędzel. Bardzo mi tak wygodnie: moja prawa ręka pisze bajeczkę, a jednocześnie lewa rysuje do tej bajeczki wesołe, śmieszne obrazki.

Czasem bywa odwrotnie: wpierw lewa ręka rysuje obrazki, a prawa dopisuje do nich bajeczkę.Tak oto, obiema rękami, robię, co mogę, żeby i bajeczki, i rysunki dla was, moi mali przyjaciele, były wesołe i zajmujące...

I rzeczywiście, w ilustracje Sutiejewa można wnikliwie wpatrywać się godzinami.

Niezwykłe i obrazowe są także same historyjki - szybko wpadają w ucho. Przygody małych zwierzątek opowiedziane są lekko i figlarnie. Potrafią się zaprzyjaźnić ze sobą, ale i niekiedy znacznie się różnią pomiędzy sobą. Uwagę przyciąga także inny aspekt bajeczek. Opowiastki te uczą kreatywnego myślenia. Bohaterowie potrafią błyskotliwie stworzyć z niczego "coś". Wystarczy leśny kij, łupka od orzecha czy ołówek i kartka papieru, by pobudzić wyobraźnię, zachęcić do działania. Dają się polubić każdemu:)

A może je znacie?

Wyjątkowy dzień...

2010-09-12T01:56:00.000-07:00

Świętujemy i cieszymy się

Deszczowe impresje

2010-09-10T14:29:00.000-07:00

"Patrzę w niebo, chwytam w usta deszczu krople..." i w obiektyw:)

Życzę za to słonecznego weekendu wszystkim odwiedzającym:)

Opowiastka z Kacprowego kącika

2010-09-09T17:07:00.000-07:00

Inspiracje klimatem nadmorskim podziwiałam już u większości osób - piękne żaglówki, tkaniny, wianki z patyczków - wszystko to zachwycało i emanowało pogodnym letnim nastrojem:) Pozwólcie, że i ja podzielę się własnymi odniesieniami do tego tematu:) Dla nas morze staje się bliższe właśnie na przełomie lata i jesieni, kiedy plaże są już opustoszałe, a wiatr i słońce na przemian zahartowują na pełnym morzu. Mi w tym roku nie dane było tego doświadczyć, ale "dzikie serce" mojego męża porwało go już w tamte strony na połów ryb. To przygoda pełna rybackich kutrów, pięknych holów, imponujących okazów. Mąż zażywa jej nie raz z prawdziwą pasją. Ja natomiast, patrząc na naszego synka, zastanawiam się czy wyrośnie na prawdziwego mężczyznę z własną pasją, czy będzie jej oddany i czy upodobni się do swojego Taty:)

A ta mała fotoopowiastka powstała z zestawienia różnych Kacperkowych akcesoriów, które akurat wpisują się w morski klimat.

nocna lampka niczym latarnia morska rozpala w głowie marzenia, roi plany i pozwala śnić bezpiecznie

rybcie, szyłam jeszcze w Dniu Dziecka; zaaferowana wtedy przygotowaniami pod Kacperkowy kącik wywiozłam część materiałów 'na przechowanie' - wykorzystałam więc kuchenną ściereczkę;)

główny bohater dalekomorskich wypraw:)

ma już swoje ulubione typy

paseczki - tak trudno się im oprzeć:)

no i koniecznie skrzynia skarbów

________________________________________________________

"On kochał wszystkich chłopów na schwał,

Co w łodziach śmigają po morzu"

(cyt. za: John Eldredge Dzikie serce. Tęsknoty męskiej duszy)

"Ojcom naszym wystarczały ryby słone i cuchnące,
My po świeże przychodzimy, w oceanie pluskające!
Ojcom naszym wystarczało, jeśli grodów dobywali,
A nas burza nie odstrasza, ni szum groźny morskiej fali.
Ojce nasi na jelenie urządzali polowanie,
A my skarby i potwory łowim, skryte w oceanie!"

(Pieśń Wojów Bolesława Krzywoustego, przełożył:Roman Grodecki)

Budowanie + candy:)

2010-09-08T03:13:00.000-07:00

Budowanie własnego domu przyszło nam w szczególnym dla nas roku, o czym już wspominałam. Jednak doświadczenia wielu ludzi w tym trudnym czasie powodzi, osuwisk i trzęsień ziemi, pokazują jak szybko można utracić to, na co z takim mozołem i trudem pracowało się nieraz całe lata. Kiedy domy na naszych oczach sypią się w gruzy, pozostaje pytanie jak odbudować teraz całe to życie. Obok głębokiego współczucia dla poszkodowanych narasta poczucie pokory wobec osobistych zamierzeń.

Trudności piętrzą się, chmury kłębią, środki topnieją, widmo kredytu straszy, ale nie będę się o tym rozpisywać, bo to sytuacja dla wielu znana. Dość, że marzenie i działania są na miarę sił i czasu konkretne.

Dla równowagi garść cytatów podbudowujących na duchu:)

"Jeśli Pan domu nie zbuduje,

na próżno się trudzą ci, którzy go wznoszą" (Ps 127, 1)

***

"To nie sztuka wybudować nowy dom,

sztuka sprawić, by miał w sobie duszę."

(słowa Tomasz Misiak, wykonanie Alicja Majewska)

***
"Każdy związek jest domem, do którego klucze znajdują się w rękach mieszkańców. Jeśli zamknie się ich od zewnątrz, dom stanie się więzieniem, a oni więźniami" (Éric-Emmanuel Schmitt)

***

"Oto jest nasz dzień codzienny,
nasze małe budowanie,
trud uparty i niezmienny,
nieustanne kształtowanie.
Słońce wschodzi i zachodzi,
drzewa kwitną, liście ronią,
my strumień rzeczywistości,
kształtujemy naszą dłonią."
(fragment z Pieśni IV K. I. Gałczyńskiego )
***

A co mogłabym Wam podarować w ten wrześniowy dzionek? Najlepiej jakiś domek:) Może takie oto cudo: stary wiejski domeczek

Kojarzy mi się on z wiejską zagrodą, przed którą kwitną słoneczniki, malwy i ostróżki lub spowijają ją pnącza i powojniki. Dlatego wygrany dostanie ode mnie jeszcze trochę nasion malwy i wilca z własnego zbioru. Będzie pod wysiew na przyszły rok:)

Okazją do losowania niech będą moje imieniny, które obchodzę razem z Tatą:) Od dziecka byłam dumna z jego wyjątkowego imienia i z tego, że on wybrał imię dla mnie. Jestem ciekawa czy domyślicie się, co to za dzień:) Zapraszam na zapisy i pozdrawiam serdecznie.

PS. nie mam pojęcia co ten blogger wyprawia z czcionką - w wolnej chwili poprawię:)

Co ma z tego żona?

2010-09-05T00:18:00.000-07:00

Co ma żona z tego, że szanowny Mąż spędza zazwyczaj pół niedzieli w pracy lub na zawodach wędkarskich? Ano niewiele. Chyba, że przywiezie jej z tych ostatnich takie oto tekturowe pudełko:)

W wieczornym świetle kuchennej lampki nie przedstawia się najciekawiej, ale jak je zobaczyłam, od razu wiedziałam, że na różne 'przydasie' będzie w sam raz. Jest solidne, zamykane na magnesiki i pojemne.

Zadowolona jestem więc podwójnie, bo mój bohater zdobył zaszczytny puchar:)

Pudełko przeszło konieczną metamorfozę i teraz prezentuje się tak:

Przemalowane zostało na biało i opasane koronką. W bocznych skrzydłach wymieniłam materiał i przyszyłam kieszonki, a ze środka pozbyłam się styropianowej bazy:) Ot, tyle.

Niedługo znowu zawody. Kibicuję z zapałem;)

Sprawy ulubione - antidotum na smutki

2010-09-03T09:50:00.000-07:00

Poranek był przez chwilę zadziwiająco ciepły dzisiaj, a słońce tak zalotnie zaglądało do domu przez okno balkonowe, że nie bacząc na sen moich chłopaków, ze śniadankiem przeniosłam się właśnie na balkon. Przyjemnie jest taką leniwą porą dogrzać się herbatą z imbirem i otworzyć słoiczek dżemu z truskawek, bo już zapomniałam ich smak. Filiżanki dla dwojga - prezent ślubny - służyły nam na początku jako 'filiżanki zgody'. Ot tak, żeby usiąść na spokojnie i przy dobrej herbacie wyjaśnić nieporozumienia, zamiast coś sobie wytykać. Ostatnio jednak trochę zaniedbane - bynajmniej nie dla tego, że konfliktów brak ;) ale czasu nie staje. Trzeba do tego wrócić zdecydowanie, bo taki rytuał pozwalał się zdystansować do wielu problemów.

Na jesienną chandrę, jeśli ją już ktoś zdążył załapać (bo ja to mam huśtawki nastroju), dobre są oczywiście szpery w klamociarni:) Jakiś czas temu zakupiłam parę drobiazgów: chusteczkę z haftem , wykończoną koronką, komplet drewnianych podkładek pod kubeczki i moc korków od wina:)

Trafił mi się także ciekawy świecznik, który zaraz po swojemu postarzyłam:)

W tym roku skusiłam się na biały wrzos, jest taki delikatny.

I kolejne antidotum, wianek upleciony z krwawnika:

Z radością przyłączam się również do zabawy w "Lubię", do której zaprosiły mnie Nettika, Elisse, Agnes, Fuerto i Margott (dziękuję dziewczyny), bo lubię wyzwania:) A wyzwaniem jest czasem zastanowić się nad prostymi sprawami, kiedy nie ma się zbyt wiele czasu dla siebie. Zatem przedstawiam Wam moje sympatie.

* lubię ogromnie moją nową rolę Mamy (szczególnie kiedy Mały demaskuje mój brak cierpliwości, a łagodzi wszystko jednym uśmiechem)

* wyprawy z Mężem na ryby (wędrowanie brzegiem rzeki lub wpatrywanie się w połyskującą toń, fotografowanie, obserwowanie umiejętności i pasji Męża)

* bukieciki fiołków i stokrotek (zrywać i wąchać)

* oddychać lasem (na przykład na grzybach) i powietrzem po burzy

* SDM - słuchać i nucić

* wszystko co koronkowe i szydełkowe

* patrzeć na wieżę w naszym mieście, białe gołębie i jaskółki

* dobrze zmrożone lody

* robaczki świętojańskie

* zmywać naczynia (serio)

Mogłabym chyba wymieniać tak bez końca, ale 10 rzeczy to 10:) Osób wciągniętych do zabawy ma też być tyleż według obowiązujących zasad. Ze swej strony zapraszam serdecznie do podzielenia się swoimi radościami: Sarenzir, Jolek, Agutka, Kamilę, Agę, Wichrową, Myszkę, Zielichę, Magda-lenkę, DestinyIkt. Kochane, jeszcze nie widziałam Waszych odpowiedzi, nie dajcie się długo prosić:)

Dla fajnych osóbek, które mnie zaprosiły, będzie mały bonus:)

Nettiko - lubię wrażliwość, jaką ujawniasz w swoich tekstach.

Elisse - lubię radosną i żywiołową atmosferę jaką roztaczasz wokół.

Agnes - lubię być miło zaskakiwana, dziękuję.

Fuerto - lubię różnorodność Twojego bloga.

Margott - lubię Twoje hafty.

***

Pozdrawiam serdecznie!

Zapraszam na losowanie:)

2010-08-20T10:49:00.000-07:00

Moi drodzy, dziękuję serdecznie Wam wszystkim za udział w zabawie. Jest mi bardzo miło, że mogłam gościć w Domu z kluczem tyle wyjątkowych osób. Zgodnie z zapowiedzią dziś odbyło się losowanie białego domku - w dodatku w plenerze i emocjonująco, dzięki ciociom Kacperka:) Tylko spójrzcie na wyniki:)

Gratulacje Mirelko! Oczywiście proszę o kontakt w celu właściwego zaadresowania przesyłki:) Niebawem znajdzie się też kolejny powód do świętowania, więc już teraz zapraszam do odwiedzin. Pozdrawiam ciepło wszystkich tworzących domowe zacisza.

Uśmiech lata

2010-08-17T05:49:00.000-07:00

Lato. Zanim od nas odejdzie jeszcze się uśmiechnie. Zapraszam do obejrzenia cyklu zdjęć pt. "Uśmiech lata" :)

Pozdrawiamy wszystkich odwiedzających pośród pogody i niepogody:)

Podwieczorki we wtorki: naleśniki ze szpinakiem

2010-08-10T12:29:00.000-07:00

Jako dziecko śmiałam się do rozpuku z perypetii Papaja zajadającego się puszką szpinaku. Na szczęście nie wmuszano w nas zielonej papki, stąd nie przyjął się u mnie stereotyp paskudnej, ale zdrowej strawy. Dlatego kiedy po latach bez oporów spróbowałam szpinaku, a konkretnie naleśników z nadzieniem szpinakowym - zasmakowałam tak, że jem je niemal bez przerwy. Zaraziłam tym wręcz całą rodzinkę (oprócz męża rzecz jasna) do tego stopnia, że Mama wyhodowała w tym roku z własnych sadzonek dorodny szpinak.

Dotąd korzystałam z gotowych mrożonek ze sklepu, a tu mam listków bez liku naskubanych:)

Przepis na nadzienie jest prosty:

szpinak - w tym wypadku - drobno pokrojony, trzeba udusić w małej ilości wody i tłuszczu, wcisnąć czosnek, wbić jajko, posolić i zasmażyć. Można podprawić śmietaną. Dodaję też starkowany ser żółty. Konsystencja powinna być nie za rzadka, aby łatwo się rozsmarowywało na naleśnikach.

Tak przygotowany szpinak podchodzi mi najbardziej. Polecam, jeśli ktoś nigdy nie próbował. Ponadto jest on bogaty w witaminy A, C, K, E oraz z grupy B, a także zawiera m. in. żelazo, magnez, potas czy fosfor. Trzeba jednak uważać, gdyż nadmierne spożywanie szpinaku utrudnia wchłanianie się wapnia, ze względu na obecny w nim kwas szczawiowy.

"My vintage Treasures" - odsłona pierwsza

2010-08-09T06:16:00.000-07:00

Lepiej późno, niż wcale - chciałam przyłączyć się do zapoczątkowanej przez Lavande akcji My vintage treasures. Nie miałam dotąd okazji, by zaprezentować Wam me małe skarby. Z tych, których wartość mierzy się upływem czasu, gestem przekazania, nagromadzeniem sentymentalnych skojarzeń i wspomnień, a więc bezcennych. Tym bardziej muszę to zrobić, ponieważ ostatnio przybyło mi parę pamiątek, które rzuciły nowe światło na moje korzenie.

Zacznę od skarbów szumnie biżuterią zwanych, choć pewno daleko im do niej. Jak każda mała dziewczynka, lubiłam podbierać mamine ozdoby i stroić się w nie kokieteryjnie. Raz Mama pozwoliła mi nawet założyć swoje klipsy do zdjęcia, ale pech chciał, że fotograf uciął mi głowę;)

Potem, wraz z wiekiem, dostawałam od Mamy coś "jej", i to właśnie decydowało, że czułam się wyjątkowo obdarowana, a broszkę, wisiorek czy pierścionki mam do dziś i chętnie je zakładam, nie patrząc na mody.

Zasłużyły one na przechowywanie w szczególny sposób - szkatułka, z motywem turkusowych motyli i zwiewnych kwiatów, jest dziełem mojej przyjaciółki.

Natomiast poniżej zaprezentuję Wam mój becik niemowlęcy, który niedawno podarowała mi Mama. Przechowywała go szmat czasu, a teraz sprawiła mi wielką radość dzieląc się ze mną tą pamiątką. Dla mnie po prostu bezcenny.

a tu krzyżmo chrzcielne, jedyne, co zachowało się z okazji tego wyjątkowego dnia